"Pfffff…" De Morgen heeft geen woorden meer voor de nieuwe ontwikkelingen in de Belgische politieke crisis. Op 7 juli maakte Bart De Wever (N-VA) “hoofdstuk per hoofdstuk brandhout van het werkstuk” dat Elio Di Rupo drie dagen eerder presenteerde. Alle negen partijen die bij de formatie betrokken zijn leken bereid om met Di Rupo aan tafel te gaan zitten, behalve de N-VA. "De nota is een slechte zaak voor alle inwoners van dit land en bij uitstek voor de Vlamingen", verklaarde De Wever.
“De verrassing was niet eens dat Bart De Wever nee zei, maar wel de manier waarop hij het zei. Want niets, maar dan ook geen sikkepit bleek goed aan de nota van Di Rupo, die bijgevolg niet alleen met de grond gelijk werd gemaakt, maar ook nog eens een paar meter diep werd begraven”, schrijft politiek commentator Yves Desmet. En wat nu? Dat is de vraag waar de Belgische pers mee worstelt. Di Rupo, die vandaag verslag aflegt bij de koning, wilde gisteren niet reageren, maar lijkt “ongerust over de toekomst van het land”, aldus De Morgen.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.