“Vanaf vandaag zijn wij de EU”, meldt Gazeta Wyborcza trots op zijn voorpagina. Deze middag om twaalf uur precies heeft de Hongaarse premier Viktor Orban het roterende EU-voorzitterschap officieel overgedragen aan Polen. Het komende half jaar lijkt een grote test te gaan worden voor zowel het centrum-rechtse kabinet van premier Donald Tusk als voor de Poolse politieke klasse in zijn algemeenheid. “Als we slagen, zullen we een van de voornaamste pijlers van de EU worden, zoals Duitsland en Frankrijk”, bevestigt het dagblad. Dziennik Gzaeta Prawna waarschuwt echter dat het voorzitterschap een “logistieke en intellectuele” uitdaging is en dat het zaak is niet te praten over een tiental prioriteiten, maar om “er daadwerkelijk een paar van cruciaal belang te verwezenlijken”. Rzeczpospolita laat ook een waarschuwend geluid horen, en benadrukt dat Warschau het voorzitterschap van de EU overneemt in een tijd dat “Europa voor zijn toekomst vreest” – een “informele noodtoestand blijft van kracht in Griekenland” terwijl de Spanjaarden en Portugezen niet langer in staat zijn hun broekriem nog verder aan te halen. Intussen merkt Polska The Times op dat Polen, als erkende pleitbezorger van de Europese integratie, een cruciale rol kan spelen in de huidige “strijd tussen de Eurosceptici en de Euro-optimisten.”
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.