"Is het Franse voetbal racistisch?" deze vraag houdt de media bezig en wordt vandaag gesteld op de voorpagina van Libération. Een week nadat de Franse nieuwssite Mediapart meldde dat bondscoach Laurent Blanc en de Franse voetbalbond bekend hadden gemaakt dat zij door middel van quota voor ‘gekleurde’ spelers met een dubbele nationaliteit "het aantal Franse spelers van Afrikaanse en Noord-Afrikaanse afkomst willen inperken". Door de rel wordt het beeld van het Franse "black-blanc-beur [Noord-Afrikaanse]” elftal dat in 1998 het WK voetbal won, ter discussie gesteld en neemt het debat een politieke en sociale wending aan. Libération publiceert een oproep van voetbaltrainers die in Franse achterbuurten werken en veel te maken hebben met ‘gekleurde’ spelers. Zij veroordelen de "kwaadsprekerij over Afrikaanse en Arabische spelers binnen de Franse voetbalbond (FFF). Volgens het linkse dagblad is de “polemiek begrijpelijk, (…) zij legt de vinger op de gevoelige plek, namelijk het integratiemodel dat in gebreken is en de sociale en stedelijke segregatie waarin al drie generaties lang miljoenen burgers van buitenlandse afkomst zitten opgesloten."
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.