“Pracht , praal en laster – de ondergewaardeerde klasse: de adel in Europa doet geen afstand van de macht”: weekblad Der Freitag haalt uit naar de monarchie en naar de positie van de adel in de Europese republieken. Het Duitse weekblad laat auteurs aan het woord die uit eigen ervaring met hun adellijke achternamen putten als ze beweren dat “adel verwoest”. Zo legt Jutta Ditfurt, sociologe, politica en medeoprichtster van de Duitse partij Die Grünen uit waarom zij afstand heeft gedaan van haar adellijke titel. In het hoofdartikel maakt freelancejournalist Stefanie Hardick, die zichzelf omschrijft als “niemands onderdaan”, de balans op: Europa telt nog altijd elf monarchieën. Inclusief de 15 staten van de Commonwealth, met de koningin van Engeland aan het hoofd, “is de meerderheid van de 42 monarchieën in de wereld Europees”.
Deze koninklijke families, die ”zichzelf graag presenteren als dicht bij de burger, beschikken nog altijd over privileges die de rechten van hun onderdanen ruimschoots overtreffen”, schrijft het blad. “Volgens een Nederlands onderzoek uit 2009” dokken belastingbetalers “110 miljoen euro per jaar”, om hun koningshuis te financieren. Voor dat geld krijgen monarchieën voldoende ruimte om hun nationale identiteit te etaleren, aldus Der Freitag. De Spaanse koning Juan Carlos I wordt beschouwd als “de vader van de Spaanse democratie”, Albert II als “symbool van de bedreigde Belgische eenheid”. En laten we vooral de familie Grimaldi niet vergeten, "zonder wie Monaco waarschijnlijk allang was ingelijfd als Franse provincie".
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.