In de Guardian heeft Timothy Garton Ash een lofprijzing geschreven over de dit jaar overleden Ralf Dahrendorf,, Leszek Kolakowski, Bronislaw Geremek, drie Europese denkers wier politieke engagement in de kritieke jaren van de Hongaarse revolutie in 1956, de Praagse lente van 1968 en de val van de Berlijnse muur in 1989 heeft geholpen met het maken van Europese geschiedenis. ”Met hen” schrijft hij, ”is de laatste generatie Europeanen verdwenen die gevormd is door de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog”.

Zowel Kolakowski als Geremek groeiden op tijdens de oorlogsjaren in Polen, de laatste was ”getuige van het leven en de dood in het ghetto van Warschau”. De Duitse Ralf Dahrendorf, onderwijl, was als 15-jarige jongen betrokken in een anti-nazi verzetsbeweging van schooljongens. Getekend door zo’n ervaring heeft elk van hen bijgedragen tot het vrije Europa van vandaag, beargumenteert Garton-Ash. Omdat wij ”kinderen zijn van gelukkiger tijden”, moeten we Europa steuen zonder de ”fundamentele drijfveer van de eigen ervaringen”. En hebben we ”meer een betere geschiedenis nodig”, concludeert hij. ”Geschiedenis die levend wordt gehouden door individuele, menselijke verhalen.”