"Ondergang van Wit-Rusland", kopt Gazeta Wyborcza. Sinds Alexandr Loekasjenko tijdens de verkiezingen van 2010 de protesten van de oppositie met harde hand de kop heeft ingedrukt, ontvangt het Oost-Europese land geen buitenlandse fondsen meer. Na de bomaanslag in de metro van Minsk op 11 april is het overheidsgeweld nog verder toegenomen. Volgens het Poolse dagblad staat de economie van het land nu op instorten. "Wit-Russen kopen massaal vreemde valuta, suiker, bloem en boekweit", terwijl de "paniek op de markt" wordt gevoed door geruchten dat de nationale munt binnenkort zal devalueren. En Loekasjenko's speelruimte is beperkt, beweert Gazeta, omdat zowel het Westen als Rusland "hem in het nauw hebben gedreven en strenge eisen hebben gesteld". In ruil voor financiële hulp zou Moskou aandelen willen krijgen in de "aantrekkelijkste Wit-Russische bedrijven", waaronder gasleiding-, auto- en kunstmestfabrieken. Toch is Rusland de laatste hoop voor het regime in Minsk. Voormalig minister van Economische Zaken Jevgeni Jasin zegt echter dat "Moskou Loekasjenko slechts zal helpen totdat het iemand gevonden heeft die hem kan vervangen".
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.