“De waarschuwing” kopt Libération daags na de tweede ronde van de kantonale verkiezingen in Frankrijk. De extreemrechtse partij Front National (FN) van Marine Le Pen heeft slechts in twee kantons – Carpentras en Brignoles in het zuiden – een meerderheid behaald, maar in vele andere kantons heeft zij meer dan veertig procent van de stemmen binnengesleept, waardoor de partij elf procent van alle stemmen op landelijk niveau heeft gekregen. In slechts enkele departementen vindt er een wisseling van de macht plaats. De Parti Socialiste haalde 36 procent van alle stemmen binnen en de UMP, de partij van de Franse president Nicolas Sarkozy, 18,6 procent. Net als bij de eerste verkiezingsronde werd ook deze ronde gekenmerkt door een lage opkomst (slechts 54 procent van de kiesgerechtigden kwam opdagen). “Deze tweede ronde van de regionale verkiezingen bevestigt de desinteresse van de kiezer voor deze laatste verkiezingen vóór de presidentsverkiezingen in 2012”, schrijft het linksgeoriënteerde dagblad dat van mening is dat “de trend van een lage opkomst duidt op het groeiende wantrouwen van de burger ten aanzien van de politieke leiders (…). Met nog een jaar te gaan voor de volgende presidentsverkiezingen is het niet best gesteld met de Franse democratie”.
Een wijdverbreide overheidssector, almachtige vakbonden en een cliëntelistisch beleid: Griekse ondernemers hebben een waslijst met klachten. Maar nu zij hun productie naar het buitenland hebben verplaatst, het onderzoek hebben verwaarloosd en zich schuldig hebben gemaakt aan belastingontduiking, zouden zij zelf wel eens de eerste slachtoffers kunnen zijn van een mogelijk vertrek van Griekenland uit de eurozone. 
Hoewel de Esten denken dat bij hen het internet helemaal ingeburgerd is, laten de statistieken zien dat slechts een derde van de bevolking een account op het beroemde sociale netwerk Facebook heeft. Want je privéleven moet wel privé blijven, vindt de rest. 
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel.