Terwijl de staatshoofden en regeringsleiders van de EU in Brussel bijeenkomen voor een buitengewone top over de crisis in Libië, “vragen Sarkozy en Cameron de EU om de leiders van de Libische opstand te erkennen”, bericht El País. Op 10 maart hebben de Franse president en de Britse premier gezamenlijk een brief gestuurd naar Herman van Rompuy, voorzitter van de Europese Raad, waarin zij steun betuigen aan de inspanningen van de Libische Nationale Raad in Benghazi om “een representatieve, verantwoordelijke regering voor te bereiden”.
De Franse president is zelfs nog een stapje verder gegaan, door de Raad te erkennen als “legitieme vertegenwoordiging van het Libische volk” en aan te dringen op gerichte luchtaanvallen op Libië. “Frankrijk, dat sinds het begin van de revoluties in de Arabische wereld op diplomatiek niveau volledig aan de kant is geschoven, wil Europa en de internationale gemeenschap nu op haar morele en humanitaire verantwoordelijkheden jegens Libië wijzen”, aldus Libération, dat op de voorpagina oordeelt dat Sarkozy “zijn borst opzet”.
“Onze Europese partners, die liever een gemeenschappelijk standpunt hadden ingenomen over een crisis, die op militair, juridisch en diplomatiek niveau om gezamelijke oplossingen vraagt”, hebben met verbijstering op zijn stellingname gereageerd, aldus het Franse dagblad. “Maar Nicolas Sarkozy wilde koste wat het kost voorop lopen om – eindelijk – weer de rol te kunnen spelen van daadkrachtig president die de wereldproblemen oplost”.
In feite “is de EU als de dood dat ze geheel en al bij het conflict betrokken raakt” schrijft El País. Le Soir betreurt het dat Frankrijk de Raad heeft erkend “zonder enig overleg met de Europese partners” terwijl “de lidstaten van de Unie hadden besloten op hoog niveau bijeen te komen om over de situatie in Libië te praten”. Resultaat: “grote bijkomende schade, want politiek Europa heeft al tol betaald voor de oorlog in Libië. Hoewel het voortbestaan van de Europese Unie niet in het geding is, is haar geloofwaardigheid als speler op het wereldtoneel ernstig aangetast.”
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.