"Degene die zegt dat in Roemenië niets meer wordt gebouwd, heeft het mis", bevestigt Jurnalul National. Volgens het Roemeense dagblad is het land namelijk een "paradijs voor absurdistische momumenten”. Het dagblad gaat verder in op dit "modefenomeen" door een 'handleiding' te publiceren waarin wordt uitgelegd hoe Europese fondsen gebruikt kunnen worden voor projecten zoals “een centrum ter ondersteuning voor de noodleidende landbouwsector, een kapotte computer uit een openbare ruimte, of een fontein zonder water”. Een ander Roemeens dagblad, Ziua Veche, verklaart dat Roemenië eind 2010 maar 239 miljoen euro van de 19 miljard euro uit de Europese structuurfondsen had gebruikt. Dit geld staat ter beschikking voor het land over de periode 2007-2013. Tevens geeft Jurnalul National op zijn voorpagina bericht over de beslissing van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens dat Roemenië opnieuw heeft veroordeeld voor de wijze waarop het onderzoek naar de militaire repressie uit 1989 is uitgevoerd. Het Hof heeft Boekarest een boete opgelegd van 52.000 euro die betaald moet worden aan de aanklagers wiens naasten vermoord zijn tijdens de Revolutie. Volgens het dagblad betuigt dit wederom van “indolentie en incompetentie van de Roemeense justitie”.
Een wijdverbreide overheidssector, almachtige vakbonden en een cliëntelistisch beleid: Griekse ondernemers hebben een waslijst met klachten. Maar nu zij hun productie naar het buitenland hebben verplaatst, het onderzoek hebben verwaarloosd en zich schuldig hebben gemaakt aan belastingontduiking, zouden zij zelf wel eens de eerste slachtoffers kunnen zijn van een mogelijk vertrek van Griekenland uit de eurozone. 
Hoewel de Esten denken dat bij hen het internet helemaal ingeburgerd is, laten de statistieken zien dat slechts een derde van de bevolking een account op het beroemde sociale netwerk Facebook heeft. Want je privéleven moet wel privé blijven, vindt de rest. 
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel.