“Je geld of je leven”, kopt de Irish Independent. De ironie van deze stereotiepe uitdrukking, meestal geassocieerd met struikrovers, wordt ingegeven door de coalitieovereenkomst, die de Ierse partijen Fine Gael en Labour op 6 maart ondertekenden als basis voor de vorming van de nieuwe regering van Ierland. Nu de Ierse economie op apegapen ligt, heeft de nieuwe regering weinig andere keus dan zich neer te leggen bij de voorwaarden die de EU en het IMF hebben gekoppeld aan de lening van 85 miljard euro en waarmee de vorige Ierse regering akkoord is gegaan. De enige manier waarop de nieuwe regering nog aan geld kan komen, is via “meer bezuinigingen en verhoging van verkapte belastingheffingen”. “We gaan een zeer donkere tijd in de geschiedenis van onze onafhankelijkheid tegemoet.” Zo luidt de minder vrolijke introductie bij het nieuwe regeringsprogramma onder leiding van premier Enda Kenny, leider van de Fine Gael-partij. De voornaamste uitdagingen zijn: “het opnieuw onderhandelen over de rente op de EU-lening, het doorvoeren van een ware hervorming van de publieke sector, het privatiseren van belangrijke overheidsdiensten, het vinden van 50 miljard euro om de noodhulpkredieten te vervangen die de ECB aan banken beschikbaar heeft gesteld. En tot slot het verminderen van het overheidstekort zonder de inkomstenbelasting te verhogen.”
Een wijdverbreide overheidssector, almachtige vakbonden en een cliëntelistisch beleid: Griekse ondernemers hebben een waslijst met klachten. Maar nu zij hun productie naar het buitenland hebben verplaatst, het onderzoek hebben verwaarloosd en zich schuldig hebben gemaakt aan belastingontduiking, zouden zij zelf wel eens de eerste slachtoffers kunnen zijn van een mogelijk vertrek van Griekenland uit de eurozone. 
Hoewel de Esten denken dat bij hen het internet helemaal ingeburgerd is, laten de statistieken zien dat slechts een derde van de bevolking een account op het beroemde sociale netwerk Facebook heeft. Want je privéleven moet wel privé blijven, vindt de rest. 
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel.