Sinds zijn toetreding tot de EU in 2004 heeft Malta het aantal immigranten op zij grondgebied alsmaar zien toenemen. Samen met Italië heeft Malta in 2008 bijna de helft van de 67.000 personen opgenomen die de Middellandse Zee zijn overgestoken om asiel aan te vragen in Europa, volgens de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen van de Verenigde Naties (HCR). Het eiland vraagt sinds lange tijd hulp van de Europese Unie om de situatie het hoofd te bieden en de vraag lijkt nu ingewilligd te worden.
Net als Italië, Griekenland en Cyprus, andere landen die aan de Europese zuidgrens liggen, komt Malta in aanmerking voor het programma “Interne Verdeling van Vluchtelingen” dat de Europese Commissie op het punt staat te lanceren. “De Verenigde Staten hebben toegezegd een paar honderd vluchtelingen uit Malta op te nemen, en de Europese Commissaris voor Immigratiezaken, Jacques Barrot, hoopt dat Europese lidstaten deze taak over zullen nemen voor het najaar”, aldus de Franse krant Le Monde. Nederland, Ierland, Litouwen, Duitsland en Portugal hebben elk al tussen tien en dertig vluchtelingen opgenomen. Frankrijk opent binnenkort haar deuren voor een hondertal vluchtelingen. Het programma is niet bindend en voorziet dat de Europese Commissie de immigratie- en integratiekosten van de vluchtelingen gedurende een jaar betaalt.
Een wijdverbreide overheidssector, almachtige vakbonden en een cliëntelistisch beleid: Griekse ondernemers hebben een waslijst met klachten. Maar nu zij hun productie naar het buitenland hebben verplaatst, het onderzoek hebben verwaarloosd en zich schuldig hebben gemaakt aan belastingontduiking, zouden zij zelf wel eens de eerste slachtoffers kunnen zijn van een mogelijk vertrek van Griekenland uit de eurozone. 
Hoewel de Esten denken dat bij hen het internet helemaal ingeburgerd is, laten de statistieken zien dat slechts een derde van de bevolking een account op het beroemde sociale netwerk Facebook heeft. Want je privéleven moet wel privé blijven, vindt de rest. 
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel.