De wijziging in de ministersploeg die de Franse president Nicolas Sarkozy zondag 27 februari aankondigde, getuigt volgens Libération van “paniek aan boord van het Franse regeringsschip”. Zo moesten de minister van Buitenlandse Zaken, Michèle Alliot-Marie, en die van Binnenlandse Zaken, Brice Hortefeux, het veld ruimen “vanwege de Arabische opstanden”. Ze werden respectievelijk vervangen door de minister van Defensie Alain Juppé en de rechterhand van Sarkozy in het Elysée, Claude Guéant, schrijft Libération. Sinds zes weken vormde 'MAM', de afkorting van Michèle Alliot-Marie, het mikpunt van een hetze van politiek en media vanwege haar rampzalige aanpak van de crisis in Tunesië, terwijl Hortefeux te lastig was geworden omdat hij door een rechtbank was veroordeeld vanwege racistische uitlatingen. In een televisietoespraak heeft de president verklaard dat hij zijn regering heeft herschikt om het buitenlandbeleid van Frankrijk af te kunnen stemmen op de nieuwe situatie die in Noord-Afrika en het Midden-Oosten is ontstaan en op de gevolgen die hieruit voortvloeien. Maar het Franse dagblad merkt op dat “hij wederom heeft ingespeeld op de angst voor migratiestromen, in plaats van de nadruk te leggen op de hoop die deze revoluties met zich meebrengen. Alsof het buitenlandbeleid van Frankrijk in gijzeling is genomen door verkiezingsoverwegingen”, gezien de presidentsverkiezingen van 2012.
Een wijdverbreide overheidssector, almachtige vakbonden en een cliëntelistisch beleid: Griekse ondernemers hebben een waslijst met klachten. Maar nu zij hun productie naar het buitenland hebben verplaatst, het onderzoek hebben verwaarloosd en zich schuldig hebben gemaakt aan belastingontduiking, zouden zij zelf wel eens de eerste slachtoffers kunnen zijn van een mogelijk vertrek van Griekenland uit de eurozone. 
Hoewel de Esten denken dat bij hen het internet helemaal ingeburgerd is, laten de statistieken zien dat slechts een derde van de bevolking een account op het beroemde sociale netwerk Facebook heeft. Want je privéleven moet wel privé blijven, vindt de rest. 
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel.