“Arabische revoluties – een kans voor ons”. Het Duitse weekblad Die Zeit opent met alle vooroordelen en vijandbeelden die uit de hoofden van Europeanen zullen verdwijnen, net als de dictators uit de Maghreb-landen. Daarmee lijkt het tijdschrift zich te revancheren voor het zeven maanden durende debat over de islam in Duitsland. Ongetwijfeld zal “de opstand in Tunis, Caïro en Teheran de westerse blik op de islam veranderen”, meent het weekblad. In een dossier van zes pagina’s onder de kop “Vreest niet!”, een verwijzing naar de kreet die paus Johannes Paulus II de volkeren van Oost-Europa ooit toeriep, noemt het weekblad allerlei redenen om aan te geven waarom de wereld van Berlijn via Peking tot Ramallah na de revoluties beter zal worden. Allereerst hier in het Westen, omdat het ontstigmatiseren van moslims in het dagelijks leven alleen maar nuttig kan zijn. Maar ook op iets grotere afstand als de betrekkingen tussen Europa en Turkije in een heel nieuw daglicht komen te staan en Istanbul niet langer hoeft “te jongleren tussen het democratische Europa en de Arabische dictatuur”. Hetzelfde zal gelden voor landen die nog verder van ons vandaan liggen, zoals Iran, China of Wit-Rusland. Want hoe kunnen we zeker weten dat de regimes daar heelhuids uit de strijd komen na de schokgolf van de “Arabische revoluties”?
Een wijdverbreide overheidssector, almachtige vakbonden en een cliëntelistisch beleid: Griekse ondernemers hebben een waslijst met klachten. Maar nu zij hun productie naar het buitenland hebben verplaatst, het onderzoek hebben verwaarloosd en zich schuldig hebben gemaakt aan belastingontduiking, zouden zij zelf wel eens de eerste slachtoffers kunnen zijn van een mogelijk vertrek van Griekenland uit de eurozone. 
Hoewel de Esten denken dat bij hen het internet helemaal ingeburgerd is, laten de statistieken zien dat slechts een derde van de bevolking een account op het beroemde sociale netwerk Facebook heeft. Want je privéleven moet wel privé blijven, vindt de rest. 
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel.