“Al na vijf jaar vrij: jihadist die zelfmoordterroristen van 7 juli trainde", kopt de Britse krant the Guardian, naar aanleiding van het feit dat Mohammed Junaid Babar, een Amerikaanse jihadist, "stilletjes" werd vrijgelaten uit een Amerikaanse gevangenis. Babar, die een trainingskamp voor terroristen opzette in Pakistan, waar de leider van de zelfmoordaanslagen van 7 juli 2005 in Londen leerde hoe hij explosieven moest maken, werd in 2004 gevangengezet nadat hij voor een rechtbank in New York op vijf onderdelen van de aanklacht wegens terrorisme schuld had bekend. De reden voor zijn vervroegde vrijlating, nadat hij vijf jaar had uitgezeten van een straf van in aanleg 70 jaar, werd door een New Yorkse rechter omschreven als “buitengewone samenwerking” die al voor zijn arrestatie was begonnen. Dat werpt de vraag op of Babar een “Amerikaanse informant was toen hij de leider van de cel trainde die verantwoordelijk was voor de bomaanslagen in de Londense metro en bus van 7 juli 2005”, schrijft the Guardian. Babars advocaat vertelde in een gesprek met de Britse krant dat “de Amerikaanse regering een goed woordje voor hem had gedaan. Ze gebruikten daarbij termen als 'uitzonderlijk' en 'ongekend'. Babar’s samenwerking was echt spectaculair als je er het fijne van weet.”
Een wijdverbreide overheidssector, almachtige vakbonden en een cliëntelistisch beleid: Griekse ondernemers hebben een waslijst met klachten. Maar nu zij hun productie naar het buitenland hebben verplaatst, het onderzoek hebben verwaarloosd en zich schuldig hebben gemaakt aan belastingontduiking, zouden zij zelf wel eens de eerste slachtoffers kunnen zijn van een mogelijk vertrek van Griekenland uit de eurozone. 
Hoewel de Esten denken dat bij hen het internet helemaal ingeburgerd is, laten de statistieken zien dat slechts een derde van de bevolking een account op het beroemde sociale netwerk Facebook heeft. Want je privéleven moet wel privé blijven, vindt de rest. 
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel.