"Cowen neemt afscheid met oproep tot respectvolle verkiezingscampagne", kopt the Irish Times, nu de Dáil (het Ierse parlement) op 1 februari is ontbonden met het oog op de verkiezingen van 25 februari. Na de aankondiging dat hij zich uit het openbare leven zou terugtrekken, riep premier Brian Cowen – de eerste Europese leider die vanwege de crisis in de eurozone ten val is gekomen – op tot een "respectvolle" discussie over de toekomst van het land. Cowen stond aan het roer tijdens de ineenstorting van de Ierse economie en kreeg daardoor te maken met een vernederende reddingsoperatie van de EU en het IMF en het daaropvolgende verlies van soevereiniteit. Ondanks alle kritiek die hij hierdoor over zich heen kreeg, zei hij in zijn afscheidsrede: "Deze verkiezingen moeten niet gaan over personen. Wat we nodig hebben, is een serieus debat en bezinning. We hebben de gewichtige taak de democratie in de praktijk te brengen." De nationale pers is vergevingsgezind en verwelkomt Cowens "persoonlijke integriteit". Of zoals in het hoofdcommentaar van de Irish Independent wordt opgemerkt: "Napoleon wilde dat zijn generaals gelukkig waren. Nu de politieke carrière van Brian Cowen tot een ongetwijfeld triest einde is gekomen, kan hij zich troosten met de gedachte dat hij niet veel geluk heeft gehad."
Een wijdverbreide overheidssector, almachtige vakbonden en een cliëntelistisch beleid: Griekse ondernemers hebben een waslijst met klachten. Maar nu zij hun productie naar het buitenland hebben verplaatst, het onderzoek hebben verwaarloosd en zich schuldig hebben gemaakt aan belastingontduiking, zouden zij zelf wel eens de eerste slachtoffers kunnen zijn van een mogelijk vertrek van Griekenland uit de eurozone. 
Hoewel de Esten denken dat bij hen het internet helemaal ingeburgerd is, laten de statistieken zien dat slechts een derde van de bevolking een account op het beroemde sociale netwerk Facebook heeft. Want je privéleven moet wel privé blijven, vindt de rest. 
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel.