“Waarom een vrouwenquotum in Duitsland nodig is.” Het eerste emancipatierapport van de Duitse regering is gepubliceerd, de minister van Familiezaken is zwanger en de vrouwelijke minister van Arbeid is vastbesloten van emancipatie het volgende grote thema te maken en dan verschijnt er in het Duitse weekblad Der Spiegel ook nog een strijdvaardig artikel dat pleit voor meer vrouwen in leidinggevende functies, en wel via een quotum. In dit geval zijn twee redactrices belast met het schrijven van het omslagartikel voor het anders zo consequent door mannen gemaakte opinieweekblad: “32 bazen en afdelingshoofden tegen 2 vrouwelijke leidinggevenden. (…) Bij Der Spiegel (…) zijn er meer homoseksuele afdelingshoofden dan vrouwelijke”, schrijven zij. Toch is de situatie in de rest van Duitsland nog erger. Bij de dertig beursgenoteerde ondernemingen en de honderd grootste bedrijven wordt slechts 2,2 procent van de directiefuncties aan vrouwen toegekend. Deze situatie wordt voornamelijk veroorzaakt door het aloude euvel dat het combineren van kinderen en carrière in Duitsland haast onmogelijk is. De regering zoekt nu inspiratie bij de buurlanden. Noorwegen dwong voor 2008 een vrouwenquotum van 40 procent af op directieniveau, Frankrijk en Spanje van procent in 2015 en in Nederland is een quotum van procent in voorbereiding. Mocht er eind 2011 nog niets zijn veranderd, dreigt de EU-Commissie met een wettelijk quotum.
Een wijdverbreide overheidssector, almachtige vakbonden en een cliëntelistisch beleid: Griekse ondernemers hebben een waslijst met klachten. Maar nu zij hun productie naar het buitenland hebben verplaatst, het onderzoek hebben verwaarloosd en zich schuldig hebben gemaakt aan belastingontduiking, zouden zij zelf wel eens de eerste slachtoffers kunnen zijn van een mogelijk vertrek van Griekenland uit de eurozone. 
Hoewel de Esten denken dat bij hen het internet helemaal ingeburgerd is, laten de statistieken zien dat slechts een derde van de bevolking een account op het beroemde sociale netwerk Facebook heeft. Want je privéleven moet wel privé blijven, vindt de rest. 
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel.