"En nu graag een regering", verzoekt De Morgen op haar voorpagina daags na de burgerbetoging in Brussel die via Facebook werd georganiseerd door ondermeer de groep "SHAME, No Government for our Country after 200 days" en waaran 34.000 Belgen meededen. "De stille kreet die uit deze massa opsteeg" wordt in het Vlaamse dagblad geïnterpreteerd als "een roep om verantwoordelijkheid". De krant benadrukt dat de betoging een “correctie” is "op de stelling dat de nieuwe sociale netwerken enkel een oppervlakkige levensstijl stimuleren" en de redacteur politiek nieuws besluit in zijn hoofdredactioneel commentaar: “Veertigduizend mensen hadden hun aansporing niet nodig om de straat op te komen. Dat is de les die de leiders van dit land moeten onthouden van gisterenmiddag."
Van Franstalige kant publiceert Le Soir een peiling waaruit blijkt 44 procent van de betogers uit Brussel kwam, 35 procent uit Wallonië en slechte 21 procent uit Vlaanderen. Le Soir beschouwt de demonstratie als "een succes", maar wijst wel op het mogelijke gevaar als een dergelijke “antipolitieke betoging overtroffen door een enorme drang naar vooruitgang en met een bicultureel karakter” herhaald zou worden: de aanwezige woede en politieke afwijzing zouden dan voor een heel andere wending kunnen zorgen.
Een wijdverbreide overheidssector, almachtige vakbonden en een cliëntelistisch beleid: Griekse ondernemers hebben een waslijst met klachten. Maar nu zij hun productie naar het buitenland hebben verplaatst, het onderzoek hebben verwaarloosd en zich schuldig hebben gemaakt aan belastingontduiking, zouden zij zelf wel eens de eerste slachtoffers kunnen zijn van een mogelijk vertrek van Griekenland uit de eurozone. 
Hoewel de Esten denken dat bij hen het internet helemaal ingeburgerd is, laten de statistieken zien dat slechts een derde van de bevolking een account op het beroemde sociale netwerk Facebook heeft. Want je privéleven moet wel privé blijven, vindt de rest. 
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel.