Catherine Ashton had “een uitgelezen kans om tegen de schaamteloze houding van China ten opzichte van de Nobelprijs voor de Vrede te protesteren”, meent de Zweedse krant Dagens Nyheter. Door aanwezig de zijn bij de uitreiking van de Nobelprijs voor de Vrede aan de Chinese dissident Liu Xiaobo, op 10 december in Oslo, had de Hoge vertegenwoordiger van de EU voor Buitenlandse Betrekkingen kunnen laten zien dat “Europa niet zwicht voor de pogingen van het Chinese regime om mensenrechtenactivisten monddood te maken”. De krant betreurt het dat “het verlangen van Catherine Ashton om bij de grootste groep in de smaak te vallen haar ervan heeft weerhouden naar Noorwegen af te reizen”, nog afgezien van de verklaring van Brussel dat ze geen uitnodiging had ontvangen. "De boodschap is immers duidelijk", schrijft de Dagens Nyheter: "haar aanwezigheid in het stadhuis van Oslo zou zich vertalen in een verslechtering van de betrekkingen met China".
Natuurlijk zijn alle EU-lidstaten aanwezig bij de ceremonie, “maar in haar hoedanigheid als verantwoordelijke voor de Europese diplomatie had Catherine Ashton best aansluiting kunnen zoeken bij de groep, haar gebruikelijke overdreven behoedzaamheid overboord kunnen gooien en de rechten van Liu Xiaobo op energieke wijze kunnen verdedigen. Als de EU zelf al niet opkomt voor de normen en waarden die haar verenigen, hoe zouden de landen dat zelf dan moeten doen in hun betrekkingen met de voornaamste dictatuur in de wereld?"
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel.
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is?
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.