“Niets. Rien.”, kopt De Morgen tweetalig. 114 dagen na de Belgische verkiezingen heeft Bart de Wever, voorzitter van de Vlaamse nationalistische N-VA, een einde gemaakt aan de regeringsonderhandelingen in haar huidige vorm. Volgens de Vlaamse krant wilde de partij “al langer weg uit het harnas” van onderhandelingen met zes andere partijen omdat de N-VA “een toekomstig isolement in een links kabinet vreest.” “Een dik uur nadat bekend raakte dat Opel Antwerpen definitief de deuren sluit […] waren alle ogen gericht op de persconferentie van Bart De Wever”, betreurt een commentator in de krant. “In die zin heeft het land echt wel de grote partijen en politici die het verdient: zij die hun eigen politieke logica prioriteit geven boven de maatschappelijke of sociaaleconomische agenda. Niet alleen zij, ook ‘wij’ –kiezers, media- vinden de regeringshervormingen belangrijker dan de sociaaleconomische realiteit.”
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.