“Sarkozy wil dat Europa ook meedoet aan onderhandelingen”, kopt Le Figaro op de voorpagina. Het Franse staatshoofd, dat op 27 september de Palestijnse president Mahmoud Abbas ontving, wil dat er een andere “methode” voor de Palestijns-Israëlische onderhandelingen komt. Hij ziet een actieve rol weggelegd voor de EU en ook voor de Unie voor het Middellandse Zeegebied “die getroffen is door het conflict.” “Grootste geldschieter van het vredesproces, Europa, is onophoudelijk overal buitengehouden. Echter, als de cheques uitgeschreven moet worden, laat de Unie het nooit afweten”, aldus een columnist in het dagblad: “Zonder de jaarlijkse bijdrage van ongeveer driehonderd miljoen euro, zou er geen Palestijnse Autoriteit bestaan en zou er alleen kunnen worden onderhandeld met de Hamas.”
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.