“New Labour is dood”, kopt de Daily Telegraph twee dagen na de onverwachte overwinning van Ed Miliband op zijn broer David in de verkiezing voor het leiderschap van de Britse Labourpartij. Het conservatieve dagblad schrijft dat de oud-minister van Energie en Klimaat wist te winnen van de oud-minister van Buitenlandse Zaken dankzij steun van de vakbonden die tijdens het bewind van Tony Blair op een zijspoor waren gezet. De krant trekt hier uit de conclusie dat de Labourpartij een “ruk naar links” heeft gemaakt. Miliband zou plannen hebben voor “nieuwe belastingen voor veelverdieners, een aanval op de bankiers in de City en nieuwe vakbondsrechten voor werknemers. Hij heeft geweigerd de aankomende stakingen te veroordelen en dat duidt er op dat hij tegen de voorgestelde pensioenshervormingsplannen van de publieke sector is.”
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.