“Hij heeft ontslag genomen”, kopt de Italiaanse krant Il Reformista op ironische toon. De krant doelt op het overlijden van senator en oud-president (1985-1992) Francesco Cossiga op 82-jarige leeftijd. Ten tijde van de ontvoering van Aldo Moro door de Rode Brigade in 1978, was hij een van de meest belangrijke figuren van het na-oorlogse Italië.
Ook een van de meest omstreden: hij was een voorstander van innige samenwerking met Noord-Amerika – hij was lid van “Stay Behind”, een anticommunistisch netwerk van geheime cellen – bevriend met Margaret Thatcher en voorstander van onderdrukking van studentenbewegingen. Hij kreeg de bijnaam “pikhouweel” wegens de schade die hij had toegebracht aan Democrazia Cristiana, de Italiaanse christendemocratische partij waarvan hij vroeger lid was, en aan de “eerste Republiek” die de partij tot de jaren 90 belichaamde.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.