“Is er iets dat Europa een opkikker kan geven?” vraagt The Economist zich af op de voorpagina. De laatste achttien maanden van economische en politieke crisis lijkt de EU “een afgezwakte macht op het wereldtoneel”, meent het blad. Het kijkt terug naar de “briljante en prikkelbare Franse politicus” Jacques Delors die van 1985 tot 1995 voorzitter was van de Europese Commissie en meent dat de kopstukken van de EU de kans moeten grijpen om Delors’ programma, het liberaliseren van de economie en de eenheidsmarkt, te vervolmaken. “Door economische groei te stimuleren zou de EU de politieke strubbelingen kunnen verzachten en haar burgers verder helpen. Op het moment doen de EU-leiders hun best om te bezuiningen: als ze nou eens een dosis hervormingen zoals in 1992 zouden doorvoeren”.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.