Angela Merkel zal een zware dobber hebben aan de verkiezing van de nieuwe Duitse president op 30 juni. Een groot aantal afgevaardigden van haar coalitie hebben al hun steun betuigd aan Joachim Gauck (1940), de kandidaat die de sociaaldemocraten en de groenen naar voren hebben geschoven en die ook de goedkeuring van de meeste Duitse media geniet. Gauck is voormalig hoofd van de Stasi-archieven (geheime dienst van de voormalige DDR) en was tien jaar lang belast met onderzoek naar de misdaden die in naam van de DDR zijn gepleegd. Volgens Der Spiegel zou hij “de beste president” zijn. Hij heeft dan ook alles mee, ondanks het feit dat Oost-Duitsers nog steeds een zeldzaamheid zijn in de Duitse politiek. Hij was vroeger dominee en een van de revolutionairen die bij hebben gedragen tot de val van het regime. In 1990 werd hij verkozen in het Oost-Duitse parlement. Hij hangt geen enkele partij aan en staat bekend als een sterke denker, onafhankelijk en een tikkeltje ijdel. Angela Merkel heeft echter haar voorkeur uitgesproken voor Christian Wulff, een politicus in hart en nieren die de functie van bondskanselier ambieert. Als Gauck verkozen wordt, zal de positie van Merkel wellicht op losse schroeven komen te staan.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.