Het bezoek van de Libische leider Muammar Kadhafi in Rome staat op de meeste Italiaanse voorpagina’s, omringd door vrouwelijke bodyguards en met de foto van de held van het anti-koloniale verzet, Omar Al-Moukhtar, tegen zijn borst gedrukt.
Het is de eerste keer dat de “Leider van de Revolutie”, die geen kans voorbij laat gaan om zijn anti-Italiaanse gevoelens de vrije loop te laten, een bezoek brengt aan de voormalige kolonisator. Zijn bezoek heeft protest gekregen van politici, waardoor zijn toespraak die hij zou houden in de Senaat is afgelast.
Voor de Corriere della Sera is het staatsbezoek van Kadhafi een “historische gelegenheid” om over bepaalde omstreden historische kwesties te praten die nooit zijn opgelost: de Libische steun van weleer aan Europese terroristische groeperingen, de vermeende medeplichtigheid van Tripoli aan verscheidene aanslagen, het immigratiebeleid in de Middellandse Zee… Kadhafi is een belangrijke partner van Italië en van Europa, en de Italiaanse regering heeft er juist aan gedaan om een pragmatische houding aan te nemen ten aanzien van de Libische leider, meent dit Milaanse dagblad. Italie biedt zijn excuses aan voor zijn gedrag tijdens de kolonisatie (1912-1943), maar we moeten niet vergeten welke fouten de Libiërs hebben gepleegd de laatste decennia: '”de Italianen lijken maar al te graag hulde te brengen aan Kadhafi, we moeten dus snel de herinneringen aan het verleden weer in perspectief plaatsen”, concludeert het dagblad.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.