Als we de Frankfurter Rundschau mogen geloven wordt mei een lastige maand. Op de voorpagina staat een afbeelding met vier rode pijlen die naar beneden wijzen met daarboven de kop: “Een blik op mei.” De krant spreekt over “slechte vooruitzichten: de feesten in mei zullen weer een probleem vormen voor de politie, de landen in de Eurozone zullen blijven lijden onder de crisis, de olie afkomstig van het platform zal zich verspreiden in de Mexicaanse Golf en het wordt vochtig en koud weer.” Er is echter ook goed nieuws: “Er is weer werk.” In april is ten opzichte van de maand maart de werkloosheid gedaald met 68.000 tot 3,4 miljoen werkzoekenden. Bovendien verwachten de dertig belangrijkste Duitse bedrijven dertig tot veertig procent meer om te zetten dan vorig jaar. De salarissen zullen echter nauwelijks omhoog gaan. ”We hebben momenteel geen idee wat de gevolgen van de Griekse crisis zullen zijn voor de Duitse industrie”, aldus de krant die wel benadrukt dat “een zwakke euro goed voor de Duitse export zal zijn.”
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.