“Laatste peiling: Labour verliest een stem”, zo luidt de ironische kop op de voorpagina van de Britse krant The Independent. Op 28 april liep de 68-jarige mevrouw Gillian Duffy, een trouwe Labour-aanhanger, namelijk de Britse premier Gordon Brown tegen het lijf die bezig was met campagnevoeren in de aanloop naar de verkiezingen die op 6 mei zullen worden gehouden. Vlak na hun ontmoeting had Brown tegen zijn adviseurs gezegd: “Dit was een ramp... ze hadden me nooit met die vrouw moeten hebben opzadelen [...] belachelijk [...] bekrompen mens”, niet beseffende dat zijn microfoontje nog aanstond. De blunder “is nu al een van de meest beslissende momenten van de verkiezingscampagne van 2010 geworden”, aldus de krant. Mevrouw Duffy had tegen Brown gezegd “zich ronduit te schamen dat ze Labour stemt” en klaagde over de staatsschuld, de belastingplicht voor gepensioneerden en “al die Oost-Europeanen” die naar Groot-Brittannië toekomen. Zijn uitspraken hebben voor grote verontwaardiging gezorgd omdat ze heel snel op nationale en internationale website en sociale netwerken verspreid werden. Volgens The Independent zou de uitglijder van Brown hem “op electoraal verlies” kunnen komen te staan, omdat hij hierdoor “het wijdverspreide beeld” heeft versterkt van “politici die neerbuigend doen tegen mensen van wiens stem ze regelmatig afhankelijk zijn”.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.