“België op weg naar verkiezingsavontuur”, kopt De Standaard, de ochtend nadat Koning Albert II het ontslag van de premier heeft geaccepteerd. Yves Leterme gooide de handdoek in de ring nadat de onderhandelingen tussen de partijen over het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde (BHV), het struikelblok in de spanningen tussen Walen en Vlamingen. Vervroegde verkiezingen zijn de enige uitweg in de huidige crisis. La Libre Belgique merkt op dat het “de vijfde keer is” dat Leterme zijn ontslag aanbiedt – twee keer als formateur en drie keer als regeringsleider – “in dertig maanden”, terwijl Le Soir spreekt van een “totale verlamming”, van een “onbeschrijflijke chaos, een onverantwoorde woede.” En vreest dat België zich in een “riskante financiële situatie komt die de markten niet zullen vergeven.” “Niemand wil dit land nog leiden”, merkt tot slot De Standaard op, en vraagt zich af of er “onder het Belgische dak nog een gezamenlijke toekomst voor Vlamingen en Franstaligen is”. Om te concluderen “Dit land tast de grenzen van de absurditeit af”.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.