Is Nick Clegg de Britse Obama? Dit vraagt The Guardian zich af na de alom geprezen prestatie van de leider van de liberaal-democraten tijdens het allereerste live TV-debat dat op 14 april op de Britse televisie werd uitgezonden. Volgens de laatste peilingen staan de “Lib Dems” op de tweede plaats na de Tories (respectievelijk 30% en 33%). Het vooruitzicht van een zogenaamd “hung parliament” op 6 mei (waarbij geen duidelijke meerderheid is) lijkt daarmee steeds waarschijnlijker te worden. Er is dus sprake van een “Cleggmania”, maar wat zijn eigenlijk de overeenkomsten tussen bankierszoon Clegg die zijn jeugd gewoon op openbare scholen heeft doorgebracht en Obama?
Die zijn er maar weinig, volgens The Guardian, behalve dan dat zowel Groot-Brittannië als de Verenigde Staten een voorliefde voor underdogs hebben. “De Verenigde Staten hebben graag helden die tot de verbeelding sprekende underdogs zijn, die het tegen grootste machten moeten opnemen om hun dromen te verwezenlijken. Maar wij [in Groot-Brittannië] hebben graag underdogs die niet bepaald tot de verbeelding spreken en die eigenlijk ook niet echt hun dromen kunnen verwezenlijken”. Aangezien Groot-Brittannië een meerderheidsstelsel heeft (“first past the post”) waar Labour en Tories wel bij varen, “zal ook Nick Clegg bijna zeker niet zijn dromen verwezenlijken... hij is een Britse versie van Barack Obama, maar misschien is dat slechts een manier om te zeggen dat hij de nieuwe Tim Henman is”, een geliefde maar slecht presterende Britse tennisser.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.