“De schuldige banken", kopt het IJslandse dagblad Morgunbladid. De krant verwijst naar de publicatie van het lang verwachte “Waarheidsrapport” over de financiële crisis die IJsland in oktober 2008 in zijn greep kreeg. Het rapport telt zo’n 2.000 pagina’s en is op 12 april door de parlementaire enquêtecommissie openbaar gemaakt. In het rapport wordt de te snelle en disproportionele groei van de IJslandse banken aan de kaak gesteld: Kaupthing, Landsbanki, Glitnir, alsmede het handelen van hun leidinggevenden. De voormalige premier, de conservatief Geir Haarde, en de voornaamste kopstukken uit die tijd waaronder de oud-minister van Financiën, de oud-minister van het Bankwezen en de voormalige directeur van de centrale bank, worden beschuldigd van “extreme verwaarlozing” omdat ze niet adequaat gereageerd hadden op de macro-economische onevenwichtigheden waaraan het bakstelsel ten onder is gegaan.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.