Naar aanleiding van Pasen wijdt het linksgeoriënteerde weekblad New Statesman een dossier aan God en geloofszaken. De Sloveense filosoof Slavoj Žižek schopt in een artikel een paar heilige huisjes omver door te stellen dat het Christendom een inspiratiebron is voor radicale politiek. “Het Christendom is een anti-wijsheid”, schrijft hij. “Wijsheid leert ons dat onze inspanningen zinloos zijn, dat alles in chaos zal eindigen, terwijl het christendom op het onmogelijke blijft hameren”. De christelijke traditie “verwerpt de wijsheid dat de hiërarchische orde ons lot is, dat alle pogingen om hiermee te prutsen om een andere meer gelijke orde te creëren, zullen uitmonden in een destructieve verschrikking”. Žižek citeert Paulus als boegbeeld voor een nieuw soort linksgeoriënteerde politiek: ”want wij hebben niet te worstelen tegen bloed en vlees, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers dezer duisternis, tegen de boze geesten in de hemelse gewesten”.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.