Na de strubbelingen de laatste weken, is de Frans-Duitse motor weer op gang gekomen. Althans, dit leken Frankrijk en Duitsland duidelijk te willen maken na de Duitse ministerraad op 31 maart in Berlijn. De Duitse minister van Financiën, Wolfgang Schäuble, had zijn Franse ambtgenote Christine Lagarde voor de gelegenheid uitgenodigd aan te schuiven, een primeur. Volgens de Neue Zürcher Zeitung had Lagarde tijdens de vergadering gezegd dat haar recente kritiek op de hoge Duitse exportcijfers eigenlijk bedoeld waren als “compliment” voor de Duitse concurrentiepositie. “De Frans-Duitse verzoening kreeg gestalte rond het idee voor een belasting voor het bankwezen die Berlijn binnen en buiten Europa wil opleggen, met steun uit Parijs”, meldt de Franse krant Le Figaro. Duitsland is van plan hiervoor een speciaal fonds op te richten met een verplichte contributie in verhouding tot de risico’s die de bank met zich meedraagt, dat wil zeggen het risico voor de nationale economie in het geval de bank failliet zou gaan. Duitsland schat dat het fonds hiermee jaarlijks 1,2 miljard euro zou kunnen opleveren.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.