De klimaatwetenschap is in een kwaad daglicht gesteld de laatste tijd. Onthullingen dat het IPCC (International Panel Climate Change) bepaalde berekeningen van de opwarming van de aarde zou hebben gemanipuleerd “was koren op de molen van degenen die aan de ernst van klimaatverandering twijfelen”, schrijft The Economist. Maar klimaatwetenschap is geen exacte wetenschap. “De uiteenlopende voorspellingen illustreren de onzekerheden: van een milde opwarming van de aarde van 1,1°C tegen het eind van eeuw tot onheilspellende berichten over een stijging van 6,4°C”. En dat is maar “moeilijk te rijmen met de behoeftes van de politiek”. Een leus zoals “Zes maanden op de planeet te redden” hebben meer effect dat gewogen uitspraken over een mogelijke klimaatverandering. De mogelijke uitkomsten variëren behoorlijk maar voor regeringen “kost het relatief weinig om zich te behoeden voor klimaatverandering. Net zoals iemand een kleine verzekeringspremie betaalt voor het geval hem iets ergs zou overkomen, zo zou de planeet hetzelfde moeten doen”.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.