"De grote leugen van de euro", kopt Der Spiegel. De titel staat vlak boven een fragment uit het Verdrag van Lissabon waarin staat dat een lidstaat niet garant kan staan voor staatsobligaties van een andere lidstaat. Het goede nieuws uit Griekenland (de bezuinigingsmaatregelen en de toegekende leningen) is slechts een adempauze voordat de volgende dreiging zich zal aandienen, schrijft het blad. De hardnekkigste liefhebbers van gokspelletjes zijn de lidstaten die jarenlang misbruik hebben gemaakt van de euro door op te veel te grote voet te leven door middel van creatief boekhouden of door de praktijken van hun buurlanden door de vingers te zien. “Het feit dat de euro op een reeks leugens is gebaseerd, eist nu zijn tol”, meent Der Spiegel. De EU heeft geweigerd een transparant financieel beleid en een gemeenschappelijk economisch beleid in te voeren, waardoor “Europa met de rug tegen de muur zal staan” als een van de grote lidstaten surseance van betaling aan zou vragen. Daarom is de invoering van een economische regering van deze “door het lot beschoren gemeenschap” onontkoombaar.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.