"Alles behalve vechten", kopt Die Zeit. De Duitse krant heeft een dossier gewijd aan de moeilijkheden waarin de Bundeswehr al tijden verkeerd. Geen enkel ander Europees leger is tijdens de Koude Oorlog zo weinig van zijn plek gekomen als het Duitse. In 1989 waren er bijna een half miljoen soldaten die niets anders deden dan wachten tot de Derde Wereldoorlog op hun grondgebied zou uitbreken. Tegenwoordig is het aantal soldaten gehalveerd, maar opereert het leger op verschillende plekken op aarde. Het overgrote deel van de missies, zoals het trainen van poltieagenten in Djibouti, zijn niet gevaarlijk. De complexiteit van de internationale regels zorgen ervoor dat vooral de juristen van het leger een zeer belangrijke functie hebben gekregen. Bovendien, legt Die Zeit uit, is er een generatiekloof tussen de "soldaten die al in dienst waren tijdens de Koude Oorlog" en de jonge officieren die vaak "idealisten" zijn en wel "vijftien jaar ervaring in het buitenland hebben." De eerste groep blijft vasthouden aan het beeld van de soldaat "die de kazerne verlaat als hij op appèl wordt geroepen." De tweede wordt naar Afghanistan gezonden en heeft het steeds moeilijker met het onbegrip uit Berlijn. Het "syndroom van Kunduz", genoemd naar een luchtaanval van de Duitsers in september 2009 waarbij 142 doden vielen, waaronder veel burgers, heeft dit alleen maar versterkt.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.