"De zee heeft ons aangevallen" : Libération citeert op de voorpagina een Fransman die de storm Xynthia heeft overleefd die meer dan vijftig mensen in West-Frankrijk het leven heeft gekost in de nacht van 27 op 28 februari. Het is de zwaarste storm sinds 1999 (92 doden): “door heel harde wind (meer dan 130km/u), hoge vloed, zeer zware regenval en rivieren die uit hun oevers traden zijn er dijken gebroken, bomen omgewaaid, daken ingestort, stroomstoringen, vertragingen in het trein- en vliegverkeer…” De krant vergelijkt de storm met de aardbeving die op hetzelfde moment plaatsvond in Chili. Allebei de natuurrampen hebben relatief weinig schade veroorzaakt, dankzij “de aanwezigheid van een stabiele en vakkundige Staat die ervoor zorgt dat onverantwoorde architectuur geen kans krijgt en noodhulp organiseert. Zowel Chili als Frankrijk telt vele en vakkundige ambtenaren. Ze kunnen zich gelukkig prijzen".
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.