De diplomatieke krachtmeting tussen Zwitserland en Libië krijgt Europese trekjes. Als reactie op de publicatie van een lijst met 188 Libische hooggeplaatsten die Zwitserland ‘persona non grata’ heeft verklaard (waaronder de Libische leider Muammar Kadhafi), weigert Tripoli toeristenvisa toe te kennen aan ingezetenen van de Schengenlanden, zo valt te lezen in de Tribune de Genève. De publicatie van de lijst is bekritiseerd door Italië: dit land vindt dat Libië (een voormalige kolonie) een “strategische partner” is voor het Westen op het gebied van energievoorziening, en “de strijd tegen terrorisme en illegale immigratie”, schrijft La Repubblica. La Tribune de Genève toont zich verheugd over de plotselinge opleving van Zwitserse eigenwaarde: “Het bewind van Muammar Kadhafi […] zal niet eindeloos zonder productiekracht en Europese investeerders kunnen. Het zet wel een grote bek op met de visa maar dit zou best wel eens bluf kunnen zijn. Maar de EU moet natuurlijk niet in de val lopen die de kolonel heeft uitgezet, namelijk verdeling zaaien tussen de democratieën”. De crisis was in 2007 uitgebarsten toen een zoon van Kadhafi was aangehouden in Genève. Bij wijze van vergelding houdt Libië twee Zwitsers gevangen.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.