De PVV van Geert Wilders heeft een doorbraak gemaakt : volgens de voorlopige uitslagen bemachtigt de partij vanuit het niets vier zetels (op 25). Het CDA staat echter nog steeds op de eerste plaats met vijf zetels, maar de PVV is de enige partij die zo’n snelle opmars laat zien.
Voor De Volkskrant is dit een symptoom van de euroscepsis: “de populistische PVV profiteert verreweg het meest van de eurokritische golf onder de kiezers […] dat is een pijnlijke constatering, want Nederland kan de EU niet missen. Voor de nieuwe ploeg in Straatsburg is er een wereld te winnen”. Volgens de krant ligt de schuld bij de lijstaanvoerders die “er niet in zijn geslaagd de kiezers te overtuigen van het nut van het Europees parlement”.
Trouw daarentegen heeft een optimistischere kijk. Dit dagblad kijkt naar de uitslagen in hun geheel: “het kamp van de uitgesproken nee-partijen groeide weliswaar […]maar de overgrote meerderheid van de kiezers staat nog altijd in meer of mindere mate positief tegenover de unie. Daarbij komt dat de grootste pleitbezorgers van de Europese samenwerking, D66 en GroenLinks, óók een flinke winst boekten”. [respectievelijk van 1 naar 3, en van 2 naar 3 zetels]. De opkomst van deze verkiezingen is ongeveer gelijk als aan 2004, “maar aanmerkelijk groter dan in de jaren 90”, waaruit Trouw opmaakt dat “Europa […] meer in de hoofden en harten is gaan leven”.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.