Op 29 januari heeft Tony Blair zich moeten verantwoorden in het kader van het onderzoek naar de Irak-oorlog. Voor de commissie Chilcot hij heeft de redenen moeten geven waarom Groot-Brittannië besloot mee te doen aan de invasie in 2003. De voormalige premier vindt nog steeds dat de invasie gerechtvaardigd was, omdat Saddam Hussein volgens de Britse inlichtingendienst massavernietigingswapens had. De media daarentegen lijkt hier steeds meer aan te twijfelen. Het linksgeoriënteerde weekblad New Statesman doet verslag van de rechstzaak tegen Blair met behulp van getuigenissen van regeringsdeskundigen wiens raadgevingen Blair in de wind sloeg in de aanloop naar de oorlog. “Door de jaren heen zijn er veel onthullingen geweest – waaronder uitgelekte officiële memo’s en verslagen – waaruit blijkt dat Blair, in tegenstelling tot wat hij veelvuldig heeft beweerd, een jaar voor de invasie niet alleen instemde met ontwapening, maar ook met een machtswisseling in Irak" (dat wil zeggen, het omverwerpen van het regime van Saddam Hussein). Het blad citeert een jurist die de Irak-commissie oproept de oorlog onrechtmatig te verklaren, en refereert aan campagnes om Blair te arresteren en te berechten als een oorlogsmisdadiger.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel.
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is?
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.