Hij was de held van de afgelopen verkiezingen, een voorbeeld voor politici in het buitenland en een inspirerend man in het herenigde Duitsland. De directeur en mede-oprichter van de politieke partij Die Linke, Oskar Lafontaine, heeft op 23 januari aangekondigd dat hij zich terug zal trekken uit de nationale politiek. Lafontaine heeft kanker. De partij, die zich in de uiterste linkerhoek van het politieke spectrum bevindt en is opgericht in 2007 door oud-communisten, zal volgens de Frankfurter Rundschau te maken krijgen met “de leegte van Lafontaine”. De partij zou "nu de bron van haar steun in het westelijk gedeelte van Duitsland verloren" hebben. Lafontaine kreeg de reputatie van “fundamentalist” nadat hij eind jaren negentig de regering had verlaten omdat Gerhard Schröder, tien jaar voor de kredietcrisis, de financiële markten niet wilde aanpakken. In 2005 zegde hij zijn lidmaatschap van de SPD op. De Frankfurter Rundschau schrijft dat zijn kameraden van Die Linke zonder hem wel hun spullen kunnen pakken. “Het tijdperk waarin Die Linke de teleurstelling van de Oost-Duitsers en het verzet [tegen het beleid van Schröder] wist te verenigen, zijn voorbij. Niemand zal ook maar in de schaduw kunnen staan van Lafontaine", en: "De partij zal nu worden gedwongen te voldoen aan haar belofte: een geloofwaardig democratisch alternatief vormen voor de SPD.”
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.