We zitten midden in een financiële crisis én in een klimaatcrisis, maar alle aandacht gaat uit naar het declaratieschandaal dat nu al maanden voortsleept in Groot-Brittannië. Veel Britse kranten berichten erover op hun voorpagina’s; de Daily Telegraph onthult dat premier Gordon Brown zelf £12,500 (€13,544) moet terugbetalen aan de Staatskas wegens “buitensporige declaraties voor schoonmaak, tuinieren en decoratie”. Het was nota bene Brown zelf die in de zomer van 2009 het initiatief nam voor een onafhankelijk onderzoek. Tot zover moesten als gevolg van het onderzoek meer dan 500 parlementariërs verantwoording afleggen voor hun declaratiegedrag. Ook de leider van de liberaal-democraten, Nick Clegg, moet geld terugstorten voor een factuur van een hoveniersbedrijf (£910, € 967) die hij gedeclareerd had. De conservatieve leider David Cameron heeft zijn tuin niet laten bijwerken op kosten van de staat, maar moet wél kopieën inleveren van zijn rentebetalingen over zijn hypotheek van 2006. Het ziet er naar uit dat discussies als deze van grote invloed zullen zijn op de Britse kiezer die in 2010 zijn stem zal uitbrengen.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.