“Onbegrijpelijk”, “tamelijk zinloos”, “opzettelijk vaag”… The Economist was heeft zich nooit lovend uitgelaten over het Verdrag van Lissabon. Desondanks lijkt het weekblad een nieuwe kijk te hebben op het omstreden verdrag dat begin oktober in Ierland is goedgekeurd: inhoudelijk is het verdrag niet “geheel slecht”, aldus The Economist. Het blad somt een aantal urgente taken op die na de ratificering gedaan volbracht moeten worden. Het pleit ten eerste voor liberale hervormingen gezien de “magere economische prestaties van Europa” en voor een kleinere rol van de staat om China en Amerika het hoofd te kunnen bieden en de eenheidsmarkt veilig te stellen, "Europa’s grootste verworvenheid”. The Economist meent dat Europa “de eerste vijftig jaar teveel bezig is geweest met navelstaren”. Nu het Verdrag van Lissabon bijna een feit is, moet de EU doorgaan met “het meest succesvolle buitenlandbeleid waar tot nu toe sprake van is: haar eigen uitbreiding” en “solide persoonlijkheden” naar voren dragen voor de functies van EU-president en Vertegenwoordiger van het buitenlandbeleid. Voor de eerste functie heeft de EU een slagvaardig persoon nodig, niet een van “de gebruikelijke Europygmeeën”. Als de EU geen steun biedt aan een figuur als Tony Blair, dan zal ze de wereld het gevoel geven “dat ze weer in slaap is gesukkeld”.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.