Michael D. Higgins, de kersverse president van Ierland die meer dan een miljoen kiezers achter zich wist te scharen, heeft beloofd een "president voor alle mensen” te zullen zijn, zoals te lezen valt op de voorpagina van The Irish Times. Hij heeft dan ook onmiddellijk zijn lidmaatschap van de Labour Party opgezegd aangezien de president boven de partijen hoort te staan.
In dezelfde krant vraagt columnist Brendan Keenan zich af of deze vreemde situatie houdbaar is: “Hij zal dan wel een gekozen volksvertegenwoordiger zijn, maar hij is gemuilkorfd door de grondwet die hij belichaamt terwijl er allerlei dingen gebeuren waarmee hij het alleen maar grondig oneens kan zijn. Kan er iets gedaan worden voordat hij zal koken van frustratie, of erger nog, zich in verbitterd stilzwijgen zal hullen?"
Desalniettemin concludeert Keenan dat de nieuw verkozen president een waardevolle rol zou kunnen spelen in het aan de man brengen van het regeringsbeleid, dat veel tegenstrijdigheden bevat: “Het moeilijkste voor de regering is om de tegenstrijdige draden bij elkaar te naaien tot iets wat op een strategie lijkt: verminderde uitgifte van leningen, beschermen van kwetsbare groepen in de samenleving, stimulering van export en investeringen en tegelijkertijd het tegemoetkomen aan onze crediteuren, of dat nu de trojka is of de markten”.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.