"Ecologie is op alle beeldschermen", kopt La Croix. De Franse krant verwijst naar de documentaire “Le Syndrome du Titanic” van Nicolas Hulot, de meest gemediatiseerde milieuactivist van Frankrijk. De film, die sinds 7 oktober in de bioscoop draait, is een pleidooi om de planeet en de mensheid van hun ondergang te redden en een protest tegen klimaatverandering, mondialisering, overconsumptie en uitputting van grondstoffen. Dit soort films zijn legio: “De nachtmerrie van Darwin” van Hubert Sauper, “An Inconvenient Truth” van Al Gore (de twee na meest bezochte bioscoopfilm), “We feed the World” van Erwin Wagenhofer, “Home” van Yann Arthus-Bertrand… “in minder dan vijf jaar hebben documentaires over milieuvraagstukken de bioscopen overspoeld”, aldus La Croix. Maar deze blockbusters buiten beschouwen gelaten, blijft het een genre dat weinig kijkers trekt. “Dit soort films is een niche: als je geen Al Gore, Nicolas Hulot of Yann Arthus-Bertrand heet, dan moet je wel een heel vernieuwende filmmaker zijn!” meent een woordvoerster van een milieufilmfestival.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.