"Het huis van Willy Brandt staat aan alle kanten in brand", schrijft de Frankfurter Rundschau met betrekking tot de crisis binnen de sociaal-democratische partij (SPD) na zijn historische nederlaag bij de parlementsverkiezingen van 27 september. Aanvankelijk was de SDP van plan om orde op zaken te stellen op ideologisch en persoonlijk vlak door middel van “een geordende aanpak in de aankomende weken”. Volgens het dagblad is van deze aanpak weinig sprake: enkele uren nadat de verkiezingsuitslag bekend was, gaf de verliezende kandidaat voor Bondskanselier, Frank-Walter Steinmeier, reeds aan dat hij de oppositie wil gaan leiden in het parlement. Dat is nu een feit. De huidige voorzitter van de partij, Franz Müntefering, heeft aangekondigd op 28 september dat hij zijn ambt binnenkort zal neerleggen en dat hij Steinmeier zijn steun verleent als zijn opvolger.
De federatie van de SPD in Berlijn wenst echter dat de bezem door de partijleiding wordt gehaald, en dat Steinmeier en Müntefering beide uitgesloten worden van het voorzitterschap. Kandidaten te over. De scheidend minister van Milieu Sigmar Gabriel, bijgenaamd “Siggi Pop” is de gedoodverfde opvolger. Hij wordt beschouwd als hardwerkend en competent, en is de beste orateur van de nieuwe generatie politici. Hij wordt op de voet gevolgd door de jonge Andrea Nahles, boegbeeld van links die haar sporen al heeft verdiend, maar die erom bekend staat een “Königsmörderin” te zijn: zij had bij eerdere verkiezingen haar mentor verslagen.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.