“Wachten op de crash” kopt het Poolse dagblad Gazeta Wyborcza. De krant waarschuwt dat de tijd voor de Europese Unie begint te dringen om de crisis van de eurozone te beteugelen. De krant somt de voornaamste punten op van het plan dat op 12 oktober door José Manuel Barroso is voorgelegd aan het Europese Parlement: “Banken versterken. Griekenland redden. Samenwerking in de eurozone vergroten.” De problemen die het plan probeert op te lossen zijn onderling verbonden, merkt Gazeta Wyborcza op, en terwijl “de diagnose al lang bekend is, is de therapie buitengewoon kostbaar. Het werk aan het opstellen van de reddingsplannen sleept zich maar voort, omdat de Europese politici bang zijn voor de toorn van hun kiezers, die de banken ook in 2008 en 2009 al te hulp moesten schieten.” En zoals superbelegger George Soros en 95 andere bezorgde Europeanen in een open brief hebben geschreven, “moet de eurocrisis nu worden opgelost.” Maar de details van die oplossing zijn nog steeds onduidelijk. De krant wijst erop dat Barroso bijvoorbeeld niet heeft gespecificeerd welk bedrag nodig is om de noodlijdende banken te herkapitaliseren. “Zal Europa erin slagen de ineenstorting af te wenden?” vraagt het dagblad zich af. Alle hoop lijkt nu gevestigd op het “globale pakket” maatregelen dat de Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Franse president Nicolas Sarkozy eind oktober op tafel zullen leggen. “Als dat mislukt, is het moment van rampspoed dichtbij,” concludeert Gazeta Wyborcza.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.