De Independent vraagt zich op de de voorpagina van de Life-bijlage af of Tony Blair de eerste president van de EU kan worden. Als Ierland tijdens het referendum van 2 oktober voor het Verdrag van Lissabon kiest, dan zal volgens de krant “het debat losbarsten wie het beste in aanmerking komt voor de positie van fulltime president van de EU, een gloednieuwe baan die mogelijk wordt dankzij het verdrag.” Hoewel Blair het onderwerp probeert te vermijden door te zeggen dat hij zich nu vooral bezighoudt met zijn werk als afgevaardigde voor het Midden-Oosten, heeft de Britse premier Gordon Brown al zijn voorkeur voor hem uitgesproken. Volgens welingelichte bronnen zou Blair inmiddels ook de cruciale steun van Angela Merkel en Nicolas Sarkozy genieten. Echter, de race is nog niet gelopen. Vanuit de Europese linkervleugel heerst volgens de krant grote vijandigheid jegens de oud-premier. De Independent: “Wij kunnen u nu al de gebruikte bezwaren oplepelen: zijn Atlanticisme, de mislukking om de Euro te introduceren in Groot-Britannie, zijn instemming met de door de pers aangezwengelde euroskeptische opinie, omdat hij voorstander is van een economische liberale en vrije markt en, niet te vergeten, vanwege Irak.” Maar zoals Denis Macshane, Brits oud-minister van Europese Zaken benadrukt: “Grote Europeanen als Churchill en De Gaulle hadden allemaal hun fouten, maar ook een grote visie en een communicatietalent. Net zoals Tony. Dat kunnen zelfs zijn ergste vijanden niet ontkennen.”
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.