Zidane, president !
In de context van de lage opkomst in de Europese verkiezingen, schrijft Gareth Harding in The Wall Street Journal Europe dat de Europese Unie wel instellingen in het leven heeft geroepen, maar “geen kiezersdraagvlak, oftwel demos”. Er is een gapende kloof tussen Brussel en “de overgrote meerderheid van Europeanen die politiek door een nationale kijker gadeslaan”.
Dankzij low-cost vliegmaatschappijen kunnen Europeanen daarentegen “het hele vasteland doorkruisen zoals nooit tevoren”. De Europese integratie is dus net zoveel verschuldigd aan de directeur van Ryanair Michael O’Leary als aan de oprichters van de Europese Unie. Een ander tastbaar voorbeeld van “een langzame maar zekere opkomst van een Europees volk” is het succes van de Champions League. “Als sport Europees kan worden”, zo concludeert hij, “dan is er geen reden dat de politiek dat niet ook kan. We moeten dus op zoek naar de politieke tegenhanger van Zinedine Zidane”.
Twee kampen, twee stellingen, twee visies: achttien jaar na de massamoord op achthonderdduizend Tutsi’s in Rwanda is de rol van Frankrijk nog steeds voer voor felle discussies die steeds opnieuw worden opgerakeld zodra nieuwe gerechtelijke onderzoeken worden gepubliceerd. 
Akkoord gaan met nieuwe bezuinigingen of de kans uit de euro worden getrapt, dat waren de opties van Griekenland aan de vooravond van de vergadering van de Eurogroep. Een situatie die de lokale politici niet hebben weten te vermijden, stelt To Vima.
De uitspraak die eurocommissaris Neelie Kroes gisteren in de Volkskrant deed, heeft het laatste eurotaboe doen vallen, schrijft dezelfde krant vandaag in een analyse. Het lijkt erop dat Europa op deze manier de geesten rijp maakt om binnenkort Griekenland vaarwel te kunnen zeggen.