Fusie Europese geheime diensten
Catherine Ashton is van plan drie inlichtingendiensten samen te voegen tot één overkoepelende EU-inlichtingendienst, zo valt te lezen op de website EUobserver. Ashton, die nu aan het hoofd staat van de Europese Dienst voor Externe Actie (EEAS) – het “ministerie” van Buitenlandse Zaken waarin het Verdrag van Lissabon voorziet – “wil op die manier het Joint Situation Centre van de Europese Raad samenvoegen met de Watch Keeping Capability (ook wel “wachtdienstvermogen” genoemd) en de Crisis Room van de Europese Commissie om de EEAS bij te staan op het gebied van veiligheidsbeleid”. Het Joint Situation Centre “bestaat uit een groep geheim agenten die uitgezonden worden door de verschillende EU-hoofdsteden” en “groepeert geheime informatie die door de lidstaten wordt doorgestuurd”. De dienst Watch Keeping Capability “verzamelt nieuws over de 23 lopende politie- en militaire missies”, en de Crisis Room “beheert een beveiligde website met het laatste nieuws over de 118 lopende conflicten over de hele wereld van openbare bronnen en buitenlandse ambassades”. De ambtstermijn van het nieuwe overkoepelende orgaan is nog niet bekend, maar het zal zelf geen undercover agenten in dienst hebben. Volgens een EU-woordvoerder hadden “België en Oostenrijk dit [de oprichting van een geheime dienst van de EU] voorgesteld na de gebeurtenissen in Madrid”, refererend aan de terroristische aanslag in 2004. “Maar we zijn er nog lichtjaren van verwijderd”.
Door de crisis en de hoge werkloosheid zien jonge Litouwers zich genoodzaakt hetzelfde te doen als hun grootouders vroeger: ze emigreren. Met tienduizenden tegelijk verlaten ze hun land, op zoek naar een beter leven. Vooral de Britse eilanden en Scandinavië zijn in trek, schrijft weekblad Veidas. 
Het overleg van de eurogroep heeft er niet toe geleid Athene uit de gevarenzone van een eventueel faillissement te halen. Deels is Athene hier zelf verantwoordelijk voor, maar ook de EU heeft er aan bijgedragen dat het Griekse probleem is uitgemond in een explosieve chaos. 
Twee kampen, twee stellingen, twee visies: achttien jaar na de massamoord op achthonderdduizend Tutsi’s in Rwanda is de rol van Frankrijk nog steeds voer voor felle discussies die steeds opnieuw worden opgerakeld zodra nieuwe gerechtelijke onderzoeken worden gepubliceerd.