Europarlement beschermt bankgegevens
“Het was op het nippertje”, aldus Die Tageszeitung. De Duitse krant is duidelijk verheugd dat de Europarlementariërs op 11 februari “de spionage van banktransacties” door de Amerikaanse autoriteiten hebben verworpen. Amerika heeft nu geen toegang meer tot de bankgegevens van Europese burgers in de strijd tegen het terrorisme. De twistappel heet Swift, de naam van de instantie waar de gegevens staan opgeslagen. Het Parlement heeft daarmee een overeenkomst geannuleerd die de Europese ministers van Binnenlandse Zaken in november met de VS hadden gesloten vlak voordat het Verdrag van Lissabon in werking trad die het parlement de bevoegdheid geeft om beslissingen van EU-regeringen in te trekken. Zonder het ingrijpen van het Parlement, hadden de regeringen de conclusie moeten trekken dat “geheimzinnigdoenerij, bedreigingen en tijd rekken uiteindelijk iets opleveren”, aldus Die Tageszeitung. Dit dagblad is van oudsher begaan met vrijheids- en privacybescherming en toont zich verheugd dat de EU en de VS in de toekomst “als gelijken” met elkaar aan de onderhandeltafel zullen zitten als het gaat om waarden als “vrijheid en veiligheid”. Der Spiegel Online vreest echter dat de verwerping door het Europees Parlement een bron van transatlantische spanningen zal zijn en merkt zijdelings op dat de Amerikanen altijd nog per land kunnen onderhandelen over de uitwisseling van bankgegevens.
Door de crisis en de hoge werkloosheid zien jonge Litouwers zich genoodzaakt hetzelfde te doen als hun grootouders vroeger: ze emigreren. Met tienduizenden tegelijk verlaten ze hun land, op zoek naar een beter leven. Vooral de Britse eilanden en Scandinavië zijn in trek, schrijft weekblad Veidas. 
Het overleg van de eurogroep heeft er niet toe geleid Athene uit de gevarenzone van een eventueel faillissement te halen. Deels is Athene hier zelf verantwoordelijk voor, maar ook de EU heeft er aan bijgedragen dat het Griekse probleem is uitgemond in een explosieve chaos. 
Twee kampen, twee stellingen, twee visies: achttien jaar na de massamoord op achthonderdduizend Tutsi’s in Rwanda is de rol van Frankrijk nog steeds voer voor felle discussies die steeds opnieuw worden opgerakeld zodra nieuwe gerechtelijke onderzoeken worden gepubliceerd.